Büyük bir gölge beliriyor bu gece mutluluklarımın tam üstünde
Birileri umutlarıma basıyor!

Tam anlayamıyorum;
gökyüzü mü ağlıyor yoksa yüzümün yağmurları yüreğimi mi kandırıyor??

Suya hasret topraklar bile dindirirken susuzluğunu yağmurlarımla
Bozkırlar yeşillenirken tek bir ağaçla
Nasıl olur da hala susmaz yüreğim bu kadar yağmura
Yalnızlığını bitiren bozkırlara nasıl özenmez,anlamıyorum...

Manzaralara aşık gözlerim,denize bakarken bile
Neden hep yarin zehirli ok misali gözlerini arıyor?


Bu gece bir yalnızlığın çığlığı yükseliyor semaya
Ve yıldızlarım korkuyor bu sesten
Düşüyorlar bir bir avuçlarıma...

Bir sura üfleniş kadar ürkütücü yüreğime değen şimşeklerin sesi
Delirtiyor bu çığlıklar benliğimi...

Güneş yalnızca gölgemi,
Yeryüzü yalnızca benim ağırlığımı taşıyor sanıyordum

Öyleyse bu arkamda beliren koca siyahlıkta neyin nesi?

Hem de güneşin elleri üzerimdeyken
Rüzgar bir arkadaş gibi saçlarımı savururken...

Neden attığım her adımda bastığım yerler çatlıyor
Oysa ben o kadar ağır da değilim ki...
Bu ihanetin ağırlığı mı?
Yoksa
Yalnızlığım omuzlarıma çok mu geldi de,eğiliyor gölgem?

Bir bıçak var sırtımda,
ve koskoca bir sızı yüreğimin büyük bir kısmında
Gözlerim mi morarıyor
Yoksa morlaşıyor mu mutluluklarım bunca acının altında...

Her gece gözyaşlarımla suladığım çiçeklerimin
Yarısı solmuş yarısı ise boynu bükük büyüyor
Anlamıyorum...

Yüreğime bu kadar ağır gelen sancı
Nasıl oluyor da hala nefes aldırıyor...