Uzaktan aşmak kolay mesafeleri öykülerde
Ya da bir damla olup karışmak nehirlere


Hangi hüznü kendi dilinde yazmalıyım ki
Eğreti bir gülüş yansımasın yüzüme
Kaç şafak daha var önümde
Faili meçhul


Yarım kalmış yüzleri tamamlıyorum uykularımda
Ellerim tuvale hapsediyor parmaklarımı
O kadar eksik yüz var ki bende


Madem öyle
Eteğimin bir yanı neden zümrüdü anka


Öyleyse
Küflü bir bulut altında saçlarımı yolma zamanı
Nasıl olsa yeniden doğacağım


Solgun bir bahar çiçeğiyim suskun ve esrik
Sarmaşığa dolanmış umuda uzandım
Mavi aktı damarlarımdan her gece vakti
Zehre sevdalandım


Kötürüm bir masal uyurdu hep çocukluğumda
Düşlerimde eli süngülü yiğitler
Nereden bilsin ninniler
Dil yalanlar damıtırken
Sömürülen gamzemdeki gülücüğün sancısını


Ve çekiştirilip yırtılan yüreğimin yalansız olduğunu
Kırlangıçların ağladığını akmayan gözyaşlarımda


Kimi zaman sarhoş gölgeler düştü peşime
Annesizlik kadar kangren oldu bağrım


Buhar olup indi nefesim toprağa
Söylemiştim kuşlara
Sokağın kenarında beklemekte beni hançerin bir ucu
Kan ağladı kanatları
İnanmadılar


Kaldırıp atacağım bir gün aklımı tüm dinlerin üstüne
Ya da bildiğim dört kitap aşkına eğilecek başım
Ekin sarısı Tanrı’çanın önünde


Ki sussun yeryüzü
Yıldızlar konuşsun yağmur yerine
Gökten ölüm yağsın sessiz sedasız
Ve de zahmetsiz

İkiyüzlü yalan kadar aşkın ömrü...