Yüreginize nefesinize saglık çok güzeldi

Suskun aklımın yontularında bilinmezlik beni eritti / tüketti /
Duymuyor kulaklarım,
Son sözlerinden kalan çınlamalarına gömdüm enkazımı…



Bırakın Beni Çok Yorgunum….
Şuraya öylesine bir uzansam, biraz uyusa ruhum, bedenim kendini bıraksa… Çok yorgun kalbim, hayatın hamallığından olsa gerek…


Bırakın Beni Çok Yorgunum….
Ne varsa içimde kalan, geçmişten getirip yüreğimi kirlettiğim, ağırlığını veriyor üstüme. Hiç bozulmamış bir uykuya hasretim. Geceden sabaha giden o karanlık saatlerde, bir parça huzur için neler veririm!
Aşkı bulduğumu sandıklarımdan, aşkı kaybedenlerden, sevdaya sözüm ona inanlardan, konuşunca mangalda kül bırakmayanlardan ve hepsinin benimle karşılaşmasından yorgunum.
Yazmış, baharmış, kış gelmiş bana ne! Mevsimlerle derdim olmaz ki benim, mevsimine göre aşk satanlardan yorgunum.
Dur demekten, yapma demekten, görmekten, görebilmekten, anlamaktan, algılamaktan, önceden hissetmekten, sabretmekten yorgunum.
Hani şarkıda der ya: “Yorgunum hancı, şuraya bir yatak ser yavaş yavaş…” Bir hancı bulsam, yatağımı kendim sermeye de razıyım.
Gözlerime iğneler batıyor uykusuzluktan, kalbime saplananlar ise aşktan değil; insanlardan, insanlardan… Anlamayanlardan, ders almayanlardan, her seferinde aynı yerde yeniden düşenlerden, dinlemeyenlerden, kendini eğitemeyenlerden, sevmeyi öğrenemeyenlerden dolayı yorgunum.
Önceden kesiliyor herhalde cezası yaşamın. Yoksa bir yüreğin kaldırabileceğinden çok fazlasına nasıl razı olayım?
Bırakın beni çok yorgunum… Biraz dinlenebilsem toparlanırım. Hiçbir rüyamı ele geçirmeden kötülük, uyuyabilsem; tek bir gün acı görmeden çevremde akşamı edebilsem; bir tek yaşam öyküsüne bile umutla tutunabilsem, dinlenirim!
Neredeysen çık ortaya hancı, yatak falan da istemez. Başımı şöyle omzuna bir koyabilsem…


başka bir yorgun yolcu da benim altınım sustum, dinledim ,hüzülü bir esinti oldum sayfandan yorgun geçtim
ömürlük sendeyim...

Yorgunluk ağır bastıysa da ..
Akıcı ve güzeldi..
Candan tebrik ve saygılar...

Zaman bazı şeyleri eskitsede, eskimeyen anılar,
Her hatırlanışta, yüreğiniz onları yeniden tanımlar...
Değerli nurcan hanım,
Çok içten duygulu bir şiirdi.
Tebrik ederim.

Kapımda paspasım yırtık
Tozum toprağım kayıp
Gidesi var buralardan ruhumun
Lakin yüreğimin fetvası aşka dair
Misket oynayan umutlarım
Artık ömrümü tutsak ediyor
Yaşlı gözlerim hep uzaklara takılı
Yorucu hayat kanatlarımda kırgın
Yorgunum…
Y o r g u n…




Pürtelâş içinde valizimdeki eşyalarım
Şaşkın ellerim titriyor
Sesimde yılların karartılmış yıkıntıları
Tükenen halimin tenimdeki ben izleri
Haydi bir hamle daha
Yaşam gayri bizi beklerken
Ölümün sessiz sıcaklığı sırtında kambur
Yorgunum…
Y o r g u n…
Y o r d u…



Suskun aklımın yontularında bilinmezlik beni eritti / tüketti /
Duymuyor kulaklarım,
Son sözlerinden kalan çınlamalarına gömdüm enkazımı

Deyerli üstadım güzel bir eser okudum ve keyif aldım kutlarım

Final müthişti.Kutluyorum Kaleminiz daim olsun .Saygılarımla.

güzeldi dizeler tebrik ederim...
selamlar...

fazlasıyla güçlü kelimeler..
maşaallah ..

güzel bir siirdi yüreginize kaleminize salik selmlrimla

umut açsın bahçende
sesinin yankısı duyulsun artık
o karanlığa karışmış kayıp yerlerde


bir gün
ve bir gün daha
düşecek elbet yürek gölgesiyle


sevgimle dostum...

huzurla...

hem şiir hem yorum o kadar güzel ki iki can yüreğimi ayakta alkışlıyorum kocaman sevgilerimi bırakıyorum bu harika sayfaya

yorgun anlatımını kutlarım selam

Hüzün ve yürek acısı duygulu harika bir şiir okudum
gönül sesinin haz veren dizelerini değerli kalemini
gönülden alkışlıyor saygılar sunuyorum..

"Kapımda paspasım yırtık
Tozum toprağım kayıp
Gidesi var buralardan ruhumun
Lakin yüreğimin fetvası aşka dair
Misket oynayan umutlarım
Artık ömrümü tutsak ediyor
Yaşlı gözlerim hep uzaklara takılı
Yorucu hayat kanatlarımda kırgın
Yorgunum…
Y o r g u n…"


ruhumun arka sokaklarına çöreklendi gölgemi kemiren buz dağları!... önce ceplerimdeki misketleri, sonra duvağımdaki düşleri en sonunda da kirpiğime sakladığım naftalin kokulu geleceğimi almak istedi... hayat, kanatlarımı kızıl teninde kıyamete boyamak isteyen sanat!... hayat, yüreğimin ovasına kurşuni gamzeler yağdıran sefer!... bir yorgun masal inliyor genzimin gerdanında... terennümü minik kminik hıçkırığa dönüşen âhlar büyüse de içimde, şiirin koynunda huzur bulur ruhum... şiir, dök içimin yangınına küfler sağan çıkmazları... şiir, sök güven duvarlarıma kazınan misafir hüzün oynaşlarını! yeni yetme ağrılar sarılıyor gamzelerime... yoksa baharın dalları mı ağlıyor... yoksa... heyhat! unutulan birşey var... evvvet unutulan birşey var... duygularımın başkentinde yıkılmaz kaleler inşa eder inancım... inancımın gözlerine sığınır son hamle de yakılacak olan yanım!...



"Pürtelâş içinde valizimdeki eşyalarım
Şaşkın ellerim titriyor
Sesimde yılların karartılmış yıkıntıları
Tükenen halimin tenimdeki ben izleri
Haydi bir hamle daha
Yaşam gayri bizi beklerken
Ölümün sessiz sıcaklığı sırtında kambur
Yorgunum…
Y o r g u n…
Y o r d u…"


ha gayret ömrüm! az kaldı diye çırpınan bir kelebek seninle kozasını paylaşacak bak! türkülerimin kanayan kundağına yatırıyorum umutlarımı... kerpiç kerpiç devrilirken üzerime hayallerim, serçe parmağımdan tutan karınca öper ölüme bakan gözlerimden!... âh avuçlarımın terli tutanağından firar eden nâr'ım!... sus ve hisset yaşamın damarlarında akan asıl mânâyı... yorgunum ömrüm! yorgun yanımın yazgısına sığınacak kadar yiğit şu an ruhum...


" Suskun aklımın yontularında bilinmezlik beni eritti / tüketti /
Duymuyor kulaklarım,
Son sözlerinden kalan çınlamalarına gömdüm enkazımı…"


aklımın asâsında boy vermiş intihar çiçeklerinin ikilem doğuran kıvranışları!... hüzün vuruyor gazelime lime lime! d/oku beni hayat! sayfalarımda sükûnun silgisiz efendisi bir bir yırtıyor umutgâhımda döllenne masallarımı... d/oku ve koru beni hayat! içimin ormanındaki çınarım gölgesini çekiyor göğüümn çatlağından... çekiyor!...


offf Nurcan...

bazen bir şiirin duygusuna ayak bastığımda orada kalasım geliyor...

dizelerin arasında kaybolup ben yittim diyesim geliyor...

tebrik ediyorum çokkk...

Suskun aklımın yontularında bilinmezlik beni eritti / tüketti /
Duymuyor kulaklarım,
Son sözlerinden kalan çınlamalarına gömdüm enkazımı…,sayafaya düşen güzel bir seslenişti yazan yüreğinizi kutlarım

annem
biraz hüzün vardı dizelerinde bitanem
anlatımın güzelde
kim var yorgun olmayan
sevgimlesin kızımmmmmmmmmm

güzellıkler gönlünüzden yana olsun şiirin duygu yüklü ve zirvedeydı saygımla

/Yaşlı gözlerim hep uzaklara takılı
Yorucu hayat kanatlarımda kırgın
Yorgunum…
Y o r g u n…/


öylesine kendimdendi ki..

bu kadar tercüman olabilirdi bir şiir hislerime
ve bu kadar asil ve güzel..

teşekkür ederim
saygı sevgi baki dualarım ile..

gelip geçici olsun inşallah
tebrikler

Suskun aklımın yontularında bilinmezlik beni eritti / tüketti /
Duymuyor kulaklarım,
Son sözlerinden kalan çınlamalarına gömdüm enkazımı…

yürek sızısını işlemiş usta kalem ince ince...kutluyorum. sonsuz saygı ve sevgilerimle...

Hüzün ve sancılıda olsada çokça şiirdi, kendini okuttu kaleminiz daim olsun arkadaşım...


UMUT ve DOSTCA

Suskun aklımın yontularında bilinmezlik beni eritti / tüketti /
Duymuyor kulaklarım,
Son sözlerinden kalan çınlamalarına gömdüm enkazımı…

öylesine hüzün çaldı ki gönlümüze dost şiirde kalsın hüzün gönlün neşe dolsun kutlar sevgiler sunarım...

"Misket oynayan umutlar"...

- Her şey yapılabilir çocukken, her şeye enerji var, her atılıma istek var... bunların da ötesinde, her bir ümiden arkasında koskoca bir inanç var... yukarıdaki dizede, misket oynamanın çocuksuluğu ile umutların çocukluk sonraki dönemde azalmışlığı, son derece güzel bir şekilde aktarılmış... ümitlerim, çocukken vardı, kazandığım misketlerin, hayatımın en önemli hazinesi olduğu zamanlarda...
______________________________________________

"Ölümün sessiz sıcaklığı sırtında kambur"...
- Ölümün son derece soğuk bir sıcaklığı olduğu düşünülür, ilk can bedenden çıkma evresinde. sıcaktan soğuğa doğru bir ivme ama,. vücudun son enerjisi. bu sıcaklığın sessiz olması ise, şiirde anlatılan karakterin iç dünyası hakkındawtkileyici bir tasfir yaparken, okuyucuyu, sessiz bir sıcaklık nasıl bir duygu acaba diye düşündürüyor... Bu tamlamanın bir de kambur olarak var olması, ölüm, yalnızlık, suskunluk hissinin, şiirde anlatılan karakterde bulundurduğu psikolojik etkinin devamlılığını başarılı bir şekilde vurguluyor..

________________________________________

"Suskun aklımın yontularında bilinmezlik beni eritti / tüketti /
Duymuyor kulaklarım,
Son sözlerinden kalan çınlamalarına gömdüm enkazımı…"

- Bilinmezlikten muzdarip, duyulamamaktan, görülememekten, kendisini hissettirememekten... engelleyen bir şeyler var belli ki, şiirimizin kahramanını. o son karşılaşma sonrasında, karşıdakinin kahramana en son söylediği ifadelerde hayatına bir nokta koymuş, ondan sonra hiç bir şey duymamış, duymak istememiş... Çınlamalara enkaz gömmek... etkileyici bir betimleme...

_____________________________________________________________________________

Kaleminize sağlık,,
edebiyatla kalın.

güzel dizeelr güzel yürekten,emeğine sağlık hocam

Yorgunum…
Y o r g u n…
Y o r d u…



galiba...bahar mevsimi...beden kadar ruhlarda yorgun ve yılgın...ama bu hep geçiş zamanlarında böyledir...sonrası güzel olur umarım sizinde...kutlarım şairem...yine çok güzeldi...sevgimle hep...

Kapımda paspasım yırtık
Tozum toprağım kayıp
Gidesi var buralardan ruhumun
Lakin yüreğimin fetvası aşka dair
Misket oynayan umutlarım
Artık ömrümü tutsak ediyor
Yaşlı gözlerim hep uzaklara takılı
Yorucu hayat kanatlarımda kırgın
Yorgunum…
Y o r g u n…

Şairem Gönüllerde yorgun mevsimi var gibi .Ben de yorgun gönlüm diye yazmıştım....YAZARI VE ŞİİRİ TEBRİK EDİYORUM.