![]() Uyan
Karanlık günlerin vâveylâsı...
Her yerde sanki hazân! Bağ bozuk, bağbân gamlı! İnâyet Rabb’im aman..! Dağ sisli, ova yaslı, Etrafı sarmış duman... Paslı gönül, sefil ruh, Amanın buna dermân! Azgınlaşmış her gürûh, İnsan değil, bir azman. Böylesi görülmedi, Baş yaba, ayak saman. Görenler gerilmedi, Bu ne müdhiş bir zaman. Kırık, dökük cemiyet, Durum duman mı duman; Zillet üstüne zillet, Bekliyoruz kahraman... Herkes başka şey söyler, Gerekli bir tercüman; Sağa-sola tökezler, Görüş ufku toz-duman... Hırsız evlere girmiş, Adam yaman mı yaman, Sevgili uçup gitmiş, Avdetine yok güman. Herkes uykuda hâlâ, Gaflet derin bir umman; İşleri serâb, hülyâ, Ne nâdim ne de pişman. Uyan ve kendine gel! Akıp gidiyor zaman, Derlen gelmeden ecel! Mümkünse erken davran! |
Ruhumun kanadında, günahım ağır yük
Akıllar şaşkın sözler dolanmış dile..
Dili hak bülbülü dost, vazifen çok büyük..