DUR/DUR/MA KADIN...!

sus/tum
cekip gidesim var bu gün şehrinden.!
müsait bir yerde indir gözlerinden beni..


hadi durma tek gidiş bir bilet kes yüregime
zulamda senden arta kalan alın cizgileriyle bir yolculuk zamanı
vakit yaklaşıyor kadın..!
gidişime yakılacak tüm agıtlara inat
sen herzaman bir sevda türküsü ile hatırla daima


arkamdan hicbir ananın evladı el sallayıp su dökmesin
hem ben böyle ugurlanmaları sevmem bılırısn
su felan da dökmeyın git’ gel’ olmasın.
yüreginde en büyük ’afet’ler kopuor zaten.
hicbir medcezir taşıyamaz tekrar gönül sahiline..


yorgunum kadın..!
ayaklarım geri geri gidiyor farkındamısın.
mecburiyetten yaklaşan bir veda zamanı
sahipsız düş’lerimi en yakın mola yerınde azad edecegım


Kırılganım kadın
tuttugun yer elınde kalıyor
tutunamıyorum...(?)
dilsizim kadın..
hiç bir dilde tercume edemezler bu ifadesizligimi


bende kal/sın kadın..!



Ibrahim Yılmaz