Sen gözlerinin mavisinden
Ayıplı bir ip sarkıtmıştın da
Yarı yolda ip erimişti şeker gibi
Hafızamın en sert yerine düşmüştüm
Biraz da yalandığımdan
Biraz da yalanlığımdan
Kendi bindiği umudu kesen bay boşluk gibi

Bir gülün kasıklarından beş parmak yukarıda
Köküne doğru
Kuzguni bir yetenek
Ne iyi taklit ediyor
Kıpkırmızı sancıları
Tıpkı sahiciymiş gibi dökülüyor yaprakları heyecanımıza

Kim ne kadar anlar bir semenderi
Ateşin içindedir anlamı- ateşi içindeyken
En yakın ölüme – ölüme en yakın – toprakken
Sadece kendi içimizde sürüngen – kendi ruhumuza sürüngen
Ve kaygan, popüler bir çöl arzusunda
Herkes cesaret edemez bir kaktüsle sevişmeyi
Gündelik ürküntülerden kaçıp da

Başımız olmasaydı eğer
Başımızı yaslayacak tertemiz bir göğsün de hüviyeti olmayacaktı
Eller ve saçlar , rayından çıkmış bir kalbin kumandasında
Nehirler- vadiler- kanyonlar- bir vücudun jeolojisi
Daha derine kazalım – daha daha derine
Dinmeyen bir sondaj arzusuyla
Hayallerin kaç metre altından çıkacak diye ham duygular


O yüzden göremiyoruz eski fotoğraflarımızda artık
Kalplerimizi
Ya da artık kalplerimizi
Şimdide işte kalplerimizden arta kalanlar
Avuç içimizde can payı yapabildiklerimiz
Avuçlarımızda incecik dudaklar
Bir iteklesek öpecekler içimizi

Hayali bir fırtına gözlerinin mavisinde
Yaklaştıkça ters yüz oluyor kirpiklerin
Herkes filikalarına- herkes giysin teselli yeleklerini
Batıyoruz derinimize
Farkındaydın belki de
En fazla kaç kere sektirebilirdim ki bu düşü ten gölünde
Evet biliyorum
O yüzden şekerdendi kırgın masalcıdan aldığın ipin…


Oktay Coşar