Gökyüzünün öfkesi devrilirken toprağın gözlerine
Karanlık sular çekiliyordu gözevine
Balçığa boyanmış bulut kümeleri
Kusuyor kirlenmişliklerini
Bir yaşam köklerinde kurtlanıyor
Devriliyor senelerime …

Kaldır enkazımı sevdalım
Görmüyor musun gözlerimi astım darağacına
Ölüm tutar kirpiklerimi
Ölüm akar gamzelerimdeki çukurlara
Hüzünlerimin kafilesi göz uçurumlarımda
Düştü son neşem
Tut sevdalım
Tut ki mumyalayasın
Bir o kalacak benden yadigar…

Dur!
Kapatma o şarkıyı
Son bir kez daha yürüsün kulaklarıma
Tınısında boğulsun ses tellerim
Biraz ağlayayım şurada
Üzülme!
Birazdan gideceğim
Dokunmayacağım bir daha vefasızlığına
Bohçalayıp yağmurlarımı
Çöllere vuracağım yüreğimi…

İçinde tut nefeslerimi
Dışarısı ayaz
Dışarısı zemheri
Sevdamı sar yaralarına
Üşüme!
Bunca ölümler arasında
Aklım sende kalmasın…

Uçmayı beceremedim diye
Kızma bana
Kolaydı kanatlı uçmak
Ben kuşları kanatsız sevdim
Gökyüzünün de hayalini
Bir yetimin gözlerinde hüznü
Yanaklarındaki damlaları sevdim
Uzak iklimler gibiydi mutluluk
Kaybedenin avuçlarındaki çaresizliği
Fakirin gerçekleşmeyen düşlerini sevdim
Bakma öyle gözlerime
Yaralama bakışlarımı
Alacak şafaktan çok
Güneşin ufukta ölümlerini sevdim…

S.AY