60
Yorum
61
Beğeni
5,0
Puan
7675
Okunma

biz çocukken
yüreğimizin avlusunda
beyaz açan akasyalarımız vardı
yaşama tutunulan semanın maviliğindeydi hikayeler(imiz)
büyüdük
başımızı yorgunluğun efendisine yaslarken
bir masal sokağının kırışık yollarında
kaldı seslerimiz
yüreğin girdaplarında
buz yüklü yaşlar akıtırken
ne çok eskidik
farkında olmadan eskitirken eksildik kendimize
ahh!
şimdi
her yer heyula
dönüp dolaşıp gideceğimiz
martı sabahlı aydınlık kıyılarımız da yok
ne çok yalnızız
ne çok yalnız kaldık
umutlarımız kan revan
kelepir düşlerde ışıksız g özler
heryanımız gri siyah
yüreğin bahar bekleyen kapıları şubat ayazında
çıkamadık karanlıklardan
ne çok değiştik
biz demekten ne zaman vazgeçilip sen-ben olundu
yüzler
mütebessim değil şimdi
hangi hesap kitap öğretti
bunca onarılmayan
kin nefret güvensizliği
hangisi
biz küçükken
pencerelerimize kuşlar konardı
biz büyüdük
kaç bahardır pencerelere kuşlar(da) konmuyor artık...
5.0
100% (78)