“Balıkların sevdasını bilir misin” diye başlayan ıssız satırlardı.

Mayısa inat kurşun gibi dökülmüş inci gözyaşlarında

Ortadan zımbalarından sökülmüş kareli bir defter sayfasına

Ellerinin titrekliği geçmiş her harfin çaresizliğine saymıştım bu sevdayı…





Sen o zamanlar yeni açmış bir çiçeğin nazlı tomurcuğuydun

Ben hırçın lodosların kökünden kopardığı bir kuru dal

Sen ovalarda salınan ahenkli körpe bir bahardın

Ben yolunu şaşırmış kar, boran, tipi, fırtına

Sen anne baba şefkatinden ülkeler kurardın isteseydin

Ben acıların çarmığına gerilmekten bıkmıştım artık

Postum delik deşik, ömrüm salıncaklarda kalmıştı

Yara bere içinde, kan kusuyordum üstelik

Dalgaların dövdüğü gövdem ıssız bir sahile vurmuştu

Ben adımı beş kez su verilmiş bir çelikle adına kaynatmıştım

Sen hiçbir şeyin farkında değildin

Bir yüzün rüyada, diğer yüzün ısrarlı uykularda

Kaç kez kurşunlanıp yaralandığım gecelerde firari bir sarhoştum

Deliydim, gözü karaydım

Ne sağım, ne de solum solum belli oluyordu

Ama yalnızdım…





Şimdi eskiyip gitti yamalı gönlüm seninle

Ellerimde yangınlarından kalma yanık izleri

Yüreğimde hasretini barındıran mülteci sesler

Ruhumu ise baştan sona işgal etmiş deli bir sevdan

Ve yokluğun

Birbirine dokunamayan balıkların sevdası gibi

Dağlar boyunca tepelerde konaklayarak göçer gider yokluğun

Her şey çoktan bir yalan oldu, çoktan son buldu

Sen şimdi uzaklarda, bense hiç sorma hala aynı savaştayım

Çünkü benim savaşım da senin gözlerinde başlamıştı…



TİMUR İNCE