sen de derin karanlıklara vuruyorsun ellerini
senin de yüreğinde terkedilmiş şehirlerin enkazı var
her gece pencere önlerinde bükülerek dizlerin
yorgun düşüyorsun duvar diplerine
yaşadığımız her neyse
tüm vebalini ’ben’li hatıralara üfleyerek
dağları sırtıma yüklüyorsun..


karşı kıyılar eskisi gibi gözlerinde sıcak gülüş değil
ne mendireklerde soluklanan martılar
ne dolunaya su içiren
soyka bir deniz dalgası
her yanında gönüllü devriye de kol geziyor
hüzün karası


en yalan yeminleri gömecek çukurlar arıyor
her geçen gün eskidiğin aynaları tuz buz edip
her şeyi ateşe vermek istiyorsun
tek kalemde
dinmeyen acılar feverana dönünce dilinde
geceyi delik deşik ederek uykularıma saplanıyor
can çekişiyorum
bilmediğin bir yerlerde



çok iyi anlıyorum
inan ki hiç zor değil seni anlamak
bazen en çok arzuladığın duandır
bana benzeyen tüm adamların
şah damarını tutup koparmak



Faruk Civelek