_amansız vakitler fire vermiyor sızıları dindirmeye_



içimde kor yangınlar
gittikçe azan çatlak dilli acılar
b o ğ u luyorum
bırakın boynumdaki ipi...


ah! umut
neden uzak limansın
neden teknelerim batık
neden ışığı sönük fenerimin...


biliyorum
sen biçtin bu elbiseyi k a d e r
bak dökülüyor topuklarımdan dikensi sancılar
yorgun bir ömrün tüm ağırlığı omuzlarımda
d a y anamıyorum


-susuz nehir ellerim... susak bir yoncanın feryatları boşuna-



öğrendiğim tüm doğrular yanlış
gördüğüm her şey s a h t e
tutulduğum her aşk
y a l a ndı...



anlatmayın
boş masalları
ancak geveze kargalar dinler
ruhu kirli zamanın martaval okuması ne garip
dünyanın gizemi yok
uçup gitti
sırlar...



şimdi
hüzünlü bir şarkının nakaratı gibi incitir h a y a t
kirpik uçlarımda müzminleşmiş kederler
her gece düşlerimden
gam yüklü kervanlar gelip geçer...



ve
inadına ben
her gece minyatür sevinçlerimi kucaklayıp
ay gülümserken penceremden
başucumdaki kumbaramda saklarım...









karlıbirgecede
15/01/2012
firuzem