kokuna sonbahar yapraklarından
hüzün sarıyorum








şimdi aylardan aralık
bense bir kasım yaprağıyım
sararıp düşerim bir gün dalımdan
belki bir çöpçü faraşına süpürür beni
belki deli bir lodos eser
kaldırımlarda sürükler bedenimi
belki de nedensiz bir yağmuru yağar
toprağa sağar yüreğimi



içine tsunami iliklemiş bir dalga
iyodunu aradıkça yırtılıyor içimde



amma velakin
toprağa buğday düştü bir kere
rüzgârın peşine takılır yağmur
dereler çağlar
üşür ellerim
üşür düdenin anaforlarında yarpızlar



kuşlar yapraklarını sebil etmiş güllere konmuyor



bilesin
bir Tahtalı dağı kaldı sırtımda
bir de omzuma konan
göksü kınalı ardıç kuşları
kuşlar şakıdıkça
içimde bir nağme çınlayacak
yaralı güvercinler havalanacak
sevdalı sığırcık kuşları dansa duracak





bütün dağlar gökyüzüne tutunur
bense gözlerine astığın ihtimallere