Gök kubbe dökülüyor üzerime,
Yıldızsız yaldızsız kalacak korkarım durmazsa.
Karanlık bir istikbale mahkûm edecek kaderini.
Yokluğunda gözyaşı sağanağı var sevdiğim,
Keder sağanağı var.

Nasıl da çöktü hüzün geceye görmekte misin?
Yüreğime nasıl da düştü koru.
Hiç hissetmedim gidene dek,
Yokluğundaki zoru.

Meğerki içimde harlayan ocakmış sevdan,
Gecemi aydınlatan gök kubbeymiş gözlerin,
Çektin bakışlarını, söndü şimdi güneşim,
Söylesene; düşlüyor musun sen de beni?
Özlüyor musun ruh eşim?

Bursa’da yine lodos, estiriyor mu efkârı?
Tütüyor mu Uludağ’ın zirvesinde hasretim?
Emir sultandan yükseliyor mu Üftade’nin ezkarı?
Mezar taşı gölgelerinde, çoğalıyor mu kasvetim?

Sis yetişti yine,
Bursa da lodos,
Oyun; sensiz “sessiz sinema”;
2 kelime, yerli;
“ÖZLEDİM SENİ”

Sen kazandın hadi!
Dön şimdi yurduna,
Yük katarlarında sancısı aşkın,
Çekemiyorum artık, olmuyor,
Çok ağır geldi bu sefer ki yük,
Hem, vagonlara da dolmuyor.

Dumanında taşı vuslatı, soldur hicran denen hicreti,
Ben ruhumla ödedim, aşka dair ücreti,
Bağışla Mevla’m beni, bu sevdanın cüreti,
Durmuyor yüreğimde, durmuyor çırpınmakta,
Yokluğunda kulunun, her daim yıpranmakta.

Keder denizinde yüzdür gemilerini aşkın,
Aç yelkenleri semaya, esen rüzgâr-ı meşkin,
Öylesine pervasız, akıl almazcasına pişkin,
Yüreğim bir pervane, anlamıyor hiç laftan,
Bir “Vav” olur mu söyle,2 boynuzlu “Kaf’tan”?

Son söz senin, benden bu kadar gayrı,
Yüreğim duramıyor senden sevdiğim ayrı,
Sensiz ruhumun bile yok bedenime hayrı,
İster gel, bu Gülizarı döndür yine cennete,
İster kal, “tek neden” ol bir cinnete.

Son söz senin,





...






Z.TERZİOĞLU/21ARALIK2011








.