KAN KIRMIZI



Bir kız sevmiştim.
Tam şıp sevdi yıllarım.
Gecelerin parıltısı
Komşu kızı.

Ne fırtınalıydı
O günler!
Zaman benden deli akıyor,
Hayaller gerçeklere karışıyordu.

Çok canlar yaktım
Onun için.
Masum bir hikâye gibi
Başladı.
Çok zordu
Çok yordu
Ve çok kötü bitti.

Ne var ki hak etmişti
Bazı sözleri.
Bende ileri gitmiştim ya!
Bilinçsizlik işte!
Mahvettik güzel ütopyamızı…

Tam hafızamdan silinmişti ki;
Bir gün bir alışveriş için
Gittiğim bir market.
“Ali” sesleri ile yankılanıyor
Tezgâhtaki kız birine sesleniyordu.
İçli, içli…

Kimdi bu adam ve neden
Cevap vermiyordu
Avaz, avaz kıza.

Kasaya yaklaşmıştım.
Kızın bir elinde bıçak.
Diğerinde kan! vardı.

Yüzüne bakınca,
Adeta dondum kaldım.
Sustum ve geri çekildim.

Ben o sıralar babamı kaybetmiş
Ticari hayatım bitmiş.
Kendime bir fakirhane bulmuş.
Meylerde kaybolup
Yüreğimi hüzün buğusu şiirlerde
Susturuyordum…

Öyle de oldu son kez.
Tek hatırladığım
Bir avuç dolusu kan
Ve bir şişe şarabın
Aynı renk olması şimdilerde… Yani KAN KIRMIZI…



Ali Mirhan ALTUNEL
Aralık 09