sevecekse adam gibi sevebilmeli insan
dalın yaprağını
toprağın suyu
kuşların gökyüzünü
bir annenin yavrusunu sevmesi gibi mesela





var iken sevip yokluğunda unutmamalı
ayırmamalı sevdiğini kendi benliğinden
denizler gibi
ırmaklar gibidir sevgi
yağmurları ırmakları denizden kim ayırabilir ki
kim koparabilir ki
bir anneyi can paresi yavrusundan





sen , ben ya da onlar olmamalı sevgilerde
hep " biz " olmalı seven ve sevilenler
insanı insandan kim koparabilir ki aslında
sen, ben, siz, biz ayırımları olmasa






biterdi bütün acılar
yeter di
" biz " diyebilseydik eğer
derin uçurumları açmazdık aramızda
insandan insana
varlık ve yoklukları sevgilerimizle silerdik dünyadan
her can mutlu olsun diye
çabalarımız olurdu o zaman






Mutluluğun adı, sevgidir her yerde
ayırımsızca sevmek , insanca sevmek
herşeyi ve herkesi
yalansızca hem de
riyasızca sevmek






sevince karşılıksızca sevmeli insan
neden o da beni en az
benim onu sevdiğim gibi sevmiyor diyerek
kendine zindan etmemeli hayatı mesela
yinede sevebildiğince çok sevmeli






sevginin ölçeği, gramı, azı, çoğu da olmaz
seversem ne geçecek ki elime dememeli insan
yüreğimizin mutluluk kaynağıdır çünkü sevgi
mutluluğu paylaştıkça o kaynak asla kurumaz ki






Yürek yakan sevgi beklentili şarkılar da olmazdı
dağlarla,
taşlarla,
ağaçlarla
çiçeklerle
böceklerle
bulutlarla
yıldızlarla dost olurdu
ne yalnızlıklar kalırdı
ne de ayrılık hüzünleri
eğer gerçekten
eğer yürekten
eğer " insan gibi " sevebilseydi insan ...





Mert YİĞİTCAN
27 11 2011
beykoz / istanbul