iki kelimede çöktüm
’ben’dedin önce
diğeri zul bir resim gibiydi
gözle gönülün o bilindik hikâyesinde
seyrelmiş temâşadan mı acaba
böylesine yabancı kaldım s/özüne
kimdi o eteğinde terimi sildiğim
kimdi
yüreğinde ki ülkeye göç ettiğim


beni kendi denizine çağıran mavi
salkım saçak portakal kokularına d/adandı
karşı evin duvarından gülümseyen erguvanla
avuçlarına yazdığım şiir
o da mı yalandı
alnında izlenen benim acılarımın yoludur
deme bir daha
umudun türküsü ezbere koyularak
başucunda esnediğim kim di


yakışmadı sana kadın
sende olmak kazandığım en büyük savaştı
akkor gözlerin çağırdı beni
ve
iki kelimenle ’göç’tüm
başına sonuna bakmadan
seni gittiğin zamana katlayarak büyüttüm
olduğun her yere beni de götürdün sandım
unuttun


bu saydam hasbihalinden
yine de içimin ocağında ısıttım seni
anlamak istemedin de deme
kaderin kaderime çok uzaktı
senin gerçek dediğin
benim yüzümde patlayan şamar kalsa da
ciğerime diktiğin mızraktı


iki kelimenden çoktum
’’ben’’dediğinde
’ben de’ dedim
yanıldım
ve koptum
diğerinde uzak yakın
hiç yoktum




Faruk Civelek