Yorgundu.
Gözaltları mor ve elleri su toplamıştı.
Dudağından ince bir kan sızıyordu.
"neden" diyebildi.

Günbatımında turuncu düşler ağlıyor.
Gökkuşağı kemerinin rengi mat.
Onlarca sancılı duygu arasında,
Pişmanlık ağır basıyor.

Ritmleri sendeleyen bir kalpten,
Tüm vücuda siyanür pompalanıyor,
Usulca...
Duvara yaslıyorum kendimi.
"neden ben?"

Nahoş bir çarşamba günüydü.
Ama benim tüm çarşambalarımı seller almıştı.
Mağrur hayatların ebedi ezaları içinde,
bir ben kalmıştım realist.
Hayallerimde çalınmıştı.

Tüm hayatım boyunca telefondaki sesin,
"bekle. geliyorum" demesini bekledim.
Oysa onun tüm söylediği,
"olmuyor"du.
Sokağın tüm kasveti,
Cefakar tüm insanların bedduaları,
Perspektiflerinde şekilsiz biri gibi duruyordum.

Kasvetli sokaklarda insanların iğrenç yaftalarına inat,
Biraz daha nikotin alıyorum vücuduma.
Merdiven altı eczanelerin fahiş fiyatla sattığı o güzel ağrı kesicilerden başka,
Bir başka fahişeye bağımlı olmuştum.

Şizofreninin yerinde yeller esiyordu ve
Paranoyamı evde unutmuştum.
Karnıma saplanan kramp yerinden memnun görünüyordu.
Sen iş başı yapmaya hazırlanırken,
Dolunay son kez çekti tabureyi,
Ayaklarımın altından.