En çok geceleri, özlüyorum
Ve en çok sabaha karşı unutuyorum.
Uyanınca yeniden hatırlamak için..

Çaresizlik,
Ömür boyu kullanmak zorunda olduğum renkli tabletler gibi.
Çaresizlik,
Dizlerinde "hakkını helal et oğul" diye son nefesini veren bir annenin vedasını izlemek gibi,
Ah çaresizlik,
Sen ve ben gibi. -Tabii öyle birşey varsa-

Şimdi bu kasvetli şehirde,
Senin olmadığın bu şehirde,
Mezar kazıcı olmak vardı.
Görmek vardı,
Sevdiklerinin tabutuna uzanan çaresiz insanları.
Ben gibi.
Yalnız olmadığımı hissetmek vardı.
Vardı da,
Sen yoktun.
"Evdeki hesap mezarlığa uymayınca da bir anlamı kalmazdı zaten."
Deyip kapitalistlere gün aşırı sövüyorum.

Yüksek sesle "git",
İçinden "gitme, kal" demek acıtır insanı.
Kabuk bağlamayan ne kadar yara varsa, nedeni budur.

Özet olarak;
"Hep mutlu ol"
-ma.