Fısıltılar dolaşiyordu, anlamsiz kelimelerden dualar.
Yaşamadan ölü sayılan insanlar,
Düşünmekten korkar olmuşlar.
Var olmaktan pişmanlıklar…
Sarmiş tüm evreni sisli bir şeytan nefesi;
Uyuşukların, ve korkakların yaşam cenneti.

Suskun suskun bekliyordu yaşamaya and içmiş bir çocuk.
Bekliyordu kara mevsimlerin sonundaki tatlı baharı;
Ve yaşamaya özlemler biliyordu yüreği;
İzin vermiyordu ki oynamaya bir orta çağ düzeni
Yarinlardan korkar olmuştu insanlar;
Kaybetmenin ağir bedenlini ödetiyordu, köleliğin çileleri.

Bir çocuk özgürlüğün tadini hissediyordu,
Her gün ciğerlerini gizli gizli bir nefesle dolduruyordu,
Yasak bir tadı alıyordu benliği,
Yerine getiriyordu var olmanın gereğini,
Düşünüyordu!
Korkaklarin saldiği esaret zincirlerinin sebebini.
Neden!
Neden çamurdu tüm gezegen ?
Değiştirebilirdik her köşesini gezegenin yeniden!

Özlemlerle özgürlüğe;
Geçen yillar asi bir çoban çikarıyordu,
Günahlardan günaha sarilan.
Yönetenlerin yağli bedenleri yayııip koltuklarına umursamıyordu olanları,
Ama zaman!
Zaman acı bir gerçektir her şahı deviren.
Her noktasından yeniden bir rüzgar esiyor korkularla karanlığa dalan;
Bir rüzgar!
Fırtınaya dönüşen özgürlük!
Bir özgülük!
Sariyordu, güneş gibi tüm evreni.

Çamurlar arasından bir el gökyüzüne uzaniyor;
Bataklıktan bir ölü diriliyor;
Balçıkla sıvanmış bir bedenin güneş gibi parlayan gözleri.
Zincirlerini kırmış bir savaşcının elleri;
Özgürlüğün ürperten sevdasını sarmış kalbine;
Elleri bir meşale olup aydınlatıyor kirli denizi.
Ve bir bir uyanıyor evrenin yaşayan ölüleri!