..............................................
(Şiraze’den sevgiliye şiirler-(7)-)
………………………………………................

Sesim kısıldı sevgili
Konuşsam tanırmısın sesimi
Hani
Diyorum ki
Bu sensizliğin biteceği yok
Yüreğimde hasret rüzgarları esmeye devam edecek
Ne zamana kadar
Ve nereye kadar benim dayanma gücüm
Özlem çiçekleri
Göz göz oldu yüreğimde
Gül kurusu yalnızlığım sararken duygularımı
Hoyratça
Umutlarım çölleşiyor bilesin
Her yutkunuşumda adın düğümleniyor boğazıma
Heceler kördüğüm oluyor
Sevda dedikleri çile nöbeti
Bitecek gibi gözükmüyor ufukta

Yağmur bulutları gibi doluyum
Gözlerimde sağanaklar başlayacak yakında
Kara gözlerimin çeşmi istem dışı açılırken içime
Yanaklarımda vadiler oluşacak nehirlere koşan
Yanımda yine sen olmayacaksın
Bir yudum teselli arayacağım yabancı simalardan
Kaynak yaptırsanda tutmaz artık
Bu şirazeler romanın yapraklarını
Savurur deli rüzgar alabildiğince
Kum çöllerinde kum fırtınalarına dönüşür hüznüm
Akordu bozulmuş tambur misali
Kısık sesimle
Adını haykırsamda son bir gayretle
Duyamazsın sevgili

İçim titriyor sevgili içim
Üşüyorum derinden
Ne kuzu tüyü battaniyeler
Ne de yanardağların kızgın lavları
Isıtamaz üşüyen özlemlerimi
İllaki kolların sarmalı,illaki kolların
Sokulmalıyım sessizce yanına
Tenini hissetmeliyim teninde
Ve atomlarına ayrılmalı sıcaklığın
İliklerime,kemiklerime kadar ısınmalıyım koynunda

…ve dilimi hazan böceği soktu sevgili
Her kelimeyi,her dizeyi hüzne yoruşum ondan
Anılar kar sularıyla filizlenirken
Yüreğimin yamacında
Yeni sürgünler veriyor hasretin boy boy
Yıllanmış serzenişler
Tüm gücüyle binerken omuzlarıma
Yalnızlığın soğuk yüzü tutar ellerimi
Sırtını dönerken mutluluk her bakışımda
Çareler gizlenir hepsi bir yere
Bir ahhh sesi yükselir
Cılız ve kısık
Tanıdın mı şimdi sevgili
İşte o ses ben

Sadık Dağdeviren
Aşık Lüzumsuz