Hər yaşanan tarixlərə, başdan-başa qara yaxmaq
İstəyənlər qərəzlidir, ya savadsız, ya da axmaq.
O, tarixi yaşayanlar hələ də var, qırılmayıb,
O, tarixi yaddaşlardan silən möhür vurulmayıb.
Tarix udar insanları, insan onu silə bilməz,
İnsan ölər gedər ancaq, tarix heç vaxt ölə bilməz.
Çün ki, insan tarix yazmır, hər tarixi zaman yazır,
İnsan oğlu hərdən doğru, hərdən də ki, yalan yozur.
Hər tarixin “misiyası”var, öz işini görür gedir,
Zaman-zaman insanlara töhfəsini verir gedir.
Hər tarixin gah görünən, görünməyən üzləri var,
Zamanların kəsiyində, yaxşı yaman izləri var.
Yetmiş illik o, tarix də gah ağlatdı, gah güldürdü,
Neçə-neçə insanları gah diriltdi, gah öldürdü.
Dirilənlər ölənlərdən alay-alay artıq oldu,
O, tarixin özündə də yaman oldu, sırtıq oldu.
O, tarixdə ad alanlar, pillə-pillə yüksələnlər,
O, tarixdə gərəksizlər, ancaq yaxşı gün görənlər,
Bu tarixin özündə də yeni-yeni ad alırlar,
O, tarixə qara yaxıb, bu tarixdə ucalırlar.
Fəhlə, kədli əməyindən yazanları qınatdılar,
Qaysaqlanmış yaraları qaşıdılar, qanatdılar.
Bu tarixə sualım var?-Nədən yasaq oldu bizə,
Oraq, çəkic, fəhlə sözü xor göründü gözümüzə.
Əməkçinin, tər tökənin unuduldu şanlı günü,
Bu dünyanın addım-addım hara gedir səmti, yönü.
Bu dünyanın var- dövləti zülm edənin əlindədir,
Bu dünyanın ağırlığı tər tökənin belindədir.
Sualım var , cavab verin:-Soruşuram deyin nədən?
Vərəq-vərəq yazılmasın həm fəhlədən, həm kəndlidən.

Kimdir ki, səhərdən axşama qədər,
Zəmidə, tarlada gönü qaralan?
Kimdir ki, hər günə çəkən qəm, kədər?
Sağ ol əvəzinə, töhmətlər alan.

Kimdir ki, çöllərdə döyüşə girən,
Tırtıllı maşınlar, araba sürən?
Kimdir ki, əməklə sözünü deyən,
Zəhmətə alışan, dərd-azar yeyən?
Yenə də onların çiynindədir yük,
Özləri çox kiçik, işləri böyük.
Bu haqsız dünyada çoxdu haqları,
Təəsüf olsun ki, yox hüquqları.
Şeirə sığışmazmı təmiz adları,
Yırtıcı dünyanın qul övladları.
Şair çəkinmə sən onlardan da yaz,
Həqiqət incələr, amma qırılmaz.