12
Yorum
0
Beğeni
5,0
Puan
1419
Okunma

En büyük ihanet, insan aklının yüreğine ihanetidir...
tut ki sevmedin beni,
özlemesen de olur.
hatta hiç durmadan sitemler et bana;
bilirim, sitem sevgiden gelir,
her biri bir sevgi nağmesidir ruhumda.
ama gitmeliydim;
sevmediğimden değil inan,
vazgeçilmez oluşundandı gidişim.
doğru olan buydu,
yoksa temelli kaybedecektim seni.
mutlu mu oldum sanıyorsun giderken?
o günden beri bir sızıyla uyanıyorum,
ne zaman bir yüze baksam seni görüyorum;
sonra başımı önüme eğip
yürüyüp gidiyorum...
içimde kopan fırtınaları bir bilsen...
oysa kırkikindi yağmurları gibi
usul usul, ince ince yağmıştın yüreğime.
çık git istedim içimdeki yerinden,
ne söküp atabildim, ne unutabildim.
sel sularına kapılmış bir dal gibi
sana doğru sürükleniyorum şimdi.
dindiremediğim bir ağrı bu,
tarifi imkânsız bir yangın.
sadece seni,
sadece "sen" olduğun için sevmiştim.
varlığını bilmek bile hayata tutunma sebebimdi;
duyamasam da sesini, göremesem de yüzünü
çocuksu gülüşüne hasretler büyütsem de;
"bendesin, benimlesin, benimsin"
diyemedim...
kendime bile söyleyemedim ya bunu;
işte bu,
yüreğime en büyük ihanetim.
27/05/2011-Hatice Ak
5.0
100% (6)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.