Tren üzerinden geçerken,
Elin kolun bağlıdır birşey yapamazsın ya,
Hani,
Acı çekildiği anda tam hissedilmezmiş,
Geçip gidince,
Kalkmaya yeltenirsin,
Ve acılarını tazelersin iyileşmeye çalışırken...

Kırıkların sızlar, yaraların kanar,
Bedenin değil, ruhun acır artık,
Büyük felaket atlattığını,
Trenin ardından bakarken anlarsın,
Şayet...
Hayattaysan
Ve,
Olanları anlayacak kadar aklın kaldıysa...

Yada,

Çırpınıp,
Kendini kurtarmaya bakarsın suya düştüğünde,
Ancak kıyıya çıktığında ve nefes nefese kaldığında anlarsın,
Meselenin hayat memat meselesi olduğunu,
Suyun derinliğini, tehlikelerini,
Kendini kurtardıktan sonra idrak edersin,
Ve biliyor musun?
Bir daha aynı şeyi yaşamak korkutur,
Başına gelecekleri bilirsin çünkü...

Sonra...
Bana birşey olmaz deme,
Yanımdan geçer gider deme.,
İnsanoğlu döner gelir,
Dert bu büyürde gelir,
Taş deme seker de gelir,
Kurşun hiç deme, namlu ağzından çıkarda gelir...

Sen yüreğini ferah tut,
Her dert gölgesinde dermanıyla gelir...



Kemo günlerinden...