'Mavi bir ağaçtım türkülerde;rüzgarlarda salınan, boyun eğen:
Kimi kuşlar kondu göçtü dallarımdan...
Gidenler hüzünlü şarkılar söylerlerdi,' hüzünlü türküler...

''Tozlu raflarda kalmış delikanlı aşklar
Kuru bir ses kirliliği (p)aya düşen.''

Sıradan insanlar, yaşamlarında hiçbir riske yer açmadıkları için, ne uzar ne kısalırlar.
Bizlerse derinlere açılmış ve acının dip kısmında vurgun yemiş yine de, hayat demiş, aşk demişiz:

'Hep yüzünle seviştik, tersinin hatırı kaldı...' Hep yüzeysel yaşanıyor ilişkiler.
Artık aşk dediğiniz şey, ya bir adliye koridorunda boğuluyor, ya da sokak ortasında kurşunlanarakinfaz ediliyor.

Öyle coğrafyalar vardır ki, hayat ve aşk, her an bir uçurumdan yuvarlanacakmış gibi, imkansızlığın kıyısında salınır durur.

''Doğan günün yeni bir hayat olduğunu söylüyorlar
Hayat denilen koca bir (y)alansa
Söyleyin bana!
Gerçek nerede s/aklanıyor?...''


-Hayatlarımızda, baktıklarımızda, yaşadıklarımız ve tanıklıklarımızda hep "ölü açılar" vardır.Gözlerimizi birer deklanşör gibi düşünürsek, bazen kadraja girmeyen, görünmeyen ya da herkesin göremediği, kenarda, bucakta kalmış ölü açılar hep bakmadığımız, görmediğimiz yerlerde dururlar.Hayat ve gerçek, bazen bu ölü açılarda gizlidir.


Yüreklerinde kasırgalar koparken bile hayata gülümseyebilen ve kendilerinden öteye akabilmek için kendilerinden artabilenler hep yalnızdırlar o kalabalıklarda...İşte o kalabalıklarda çözümsüz bir 'kör düğümsünüzdür' hiç acımazsınız çoğu zaman ve kesersiniz! Kesersiniz, düğümlenen bir yerinizden...Yine çözülmezseniz, kesersiniz yeni bir yerinizi daha.

Yalnızlık adına fazla bir şey yazmayacağım. Çünkü yalınlığı ve yalnızlığı bozulur yalnızlığın!..

Sizin şiirlerinizi seviyorum. Şiire acıkmış ve susamışcasına...

Şiirle ve dostlukla...