günaydın anne,
söze nasıl başlasam bilmiyorum
sen yanımda olsan çok daha kolay olurdu mutlaka
gözlerimin içine bakar, duygu yoğunluğumu ölçerdin önce
neşeliysem nazlanır, üzgünsem nazlandırırdın

ne garip değil mi anne; biz bilmedik çocukluğumuzda
kutlanmazdı böyle takvimlere sığdırılan özel günler
bizim için her gün anneler ve babalar günüydü
yaşama dair o ağır mücadeleleriniz yüzünden
akşamdan akşama görürdük yüzünüzü
o da yemek sırasında...

sofrada herkes tamam olsun isterdi babam
aksi halde kimse lokma koymazdı ağzına
cıvıltılar ve şakalaşmalar arasında beklerken
siz sevginizi mahcup yaşardınız biliyorum
aleni değildi hiçbir şeyiniz

hiç unutmam;
babam elinde bir demet çiçekle gelmişti eve
ve seni sormuştu; nerede diye...
evimizin her yanı çiçekti oysa,
ne gülmüştük babama...

meğer bambaşka bir şeymiş o getirdiği
sonradan öğrendim... salep çiçeğiymiş adı
dağda bayırda nadir bulunan o kıymetli hazine
şimdilerde orkide diyorlar ya, ondan işte...
bak beceremedim iki laf etmeyi
bir de ağlamadan tek bir gün geçirmeyi

yine neyin var diyeceksin...
hiçbir şeyim yok anne, sadece sen yoksun
sensiz, sizsiz ve annesiz; neyim olur ki benim
mekânın cennet, ruhun şad olsun
anneler günün kutlu olsun annem


08.05.2011 - Hatice Ak