Gidiyorum işte buğulu camlara bakarak
Ve bütün geçmişi yakarak gidiyorum

Yüzümün tam da yarısına düşer güneş
Doluluğundan çatlarken son başaklar
Tırnaklarına kadar çekersin puslu havayı
Kapanmaya direnirken pencereler
Hayır, soran ben olmam
İçim içime vurdukça titrer
Gözlerim duman duman
Alnım boncuk boncuk ter

Büklüm büklüm olurken sular
Bilemezsin nasıl da ağırdır sorular
Yollar da bükülür ardın sıra
Ansızın burkulu verir için
Ateşine aldırmadığın sevdalara
Bir daha yemin edersin dönmemek için
Bilirsin yine kar yağacak dağlara
Sanki dönersin üşümek için

Her sabah yüzüme bakarım aynada
Her nasılsa adımı unuturum sık sık
Unutmam asla bilirim soyadım "Veda"
Ve zaman uzun ıslık

Yine sis çöküyor Bulgar Dağına
İnce bir kıvrım düşer yarin dudağına
Gözlerinde kıvılcım

Ağlama acım !


Hayrettin YAZICI