’’ yaşamak benim için -sen- diye bir şeydir
ölümse bana sen yoksun diyedir.’’



sadri alışık.....







senden öncede yaşadım canım
kuru bir yaprak gibi
boşluğunda savrularak hayatın
içliğime seyreden bir nehrin yüzünde
ince bir dal parçasıydım birazda
ve umarsızdım
akıntıya kendini bırakırcasına
umarsız....


ne dünümü bilirdim
ne yarınımı
bugünü,bugünün deminde yaşardım..

ayırmıştım en orta yerinden
kendimi insanların
ve
iki yakası biraraya gelmeyen köprübaşlarıydım
bir yakası giden (ben)
bir yakası anlaşılmayı bekleyen..



başkalarının yüzleri ile yaşayan insanların
kendilerini saklayan yanlızlıklarını paylaştım
ama
bakışlarından da kaçtım o insanların
çünkü kimse bu yalana ağlamıyordu
ben ağladım.

içimde uzaklaştıkça büyüyen bu insan kalabalığı içinde
kimse yanlızlığım kadar çoğalamadı
ve hiç bir insan kalabalığı beni
yanlızlığım kadar anlamadı...



senden öncede yaşadım canım
fi tarihinde sönmüş bir ateşin külü gibi
ne yandığımı bilen biri
ne söndüğümü gören biri olmadı
yaşadım senden önce
geleneklerine filistin askısıyla bağlı bir hayatı
kelebek kanatlarım olmadı hiç
kozasına mahkum bir ipek böceğiydim


şimdi
geriye dönüp baktığımda
kendimle ilgili hiç bir şey göremiyorum
bir hayaldi belki yaşamım
belki de ben
bir başkasını yaşadım.



tarih için isadan öncesi ve sonrası
benim için senden öncesi ve senden sonrası var
belki bu yüzden bu kadar tanıdıksın bana
belki bu yüzden aşina yüzün
tarih kadar eski yüzüme......


eyican a
yüreğimin en ince sızısı na