Turnayı gözünden vuranlar bizden değildir.
Turnanın kalbinden dem vuranlar, Bu tarafa...

Birhan Keskin

bir şiir doğdu tırnaklarını geçire geçire şair’ine
çingeneler kurşun döküyordu o an eteklerinde
densiz yağmurlar çığlık olup yağarken şehre
demsiz bir şiir el değmemiş yaralara siper oluyordu


can çekişmezse yazamıyordu şair
kargacık burgacık söz yumakları
sızısını toparlayamıyordu panik halleri
d/okunmuyordu yar’in şen ’matrak’ sözleri


nasihatler bir kulağından diğerine
seke seke koşuyordu
sonra birden
parça parça dağıldılar


dedi ki biri;
‘şiirin demini aldıysa üstad
içebilir miyim kelimelerini?’


sonra bir diğeri;
‘bana köprü kurmayı öğretsene’ dedi


sonra başkaları geldi
barış güvercinleri istediler ülkelerine


ezber bozan şair setleri yıkarken yalın ayak
o mahur -hala- beste çalıyor ve ‘ağlaşıyordu müjgan’la’ birileri


sipariş üzeri şiir ısmarlıyordu şair
şiirin inceliğinden bi haber gariplere
iki fincan kahve niyetiyle; sıcacık, imgeli, hazin


ciğeri beş para etmez bir zalime sattı bir gün düşlerini
ve sonra boynu büküldü, yazamaz oldu elleri
şiir gitti, şair ağladı
düşsüz, kederli


en son şairler ölürmüş
söyleyecekleri bittiğinde
yas tuttu şiirden bozma yitikliği




fulya/nisan2011