Fotoğraflarıma takıldım gecenin bir vakti...
Onlar hep vefalıdır bilirsin...
Nasıl ve nerde bırakırsan orda bulursun, kendini, sevdiklerini...
Kimse hayata veda etmez,
Hasta olmaz fotoğraflarda...

Çok sevdiğim,
Ama genç yaşta kaybettiğim birine benziyordu fotoğraftaki kız...
Doktorumun dediğin gibi...
"İnsanların kanser olduklarını öğrenmesi,
En sevdiğinin ölüm haberini almasıyla aynıdır"...
Kendi cenazememi ağladım yani biranda olsa...
Onkoloğum bu cümleyi söyleyene kadar,
Ben karşısına gittiiğimde hala acımın adını koymaya,
Sanki kimsesiz bir çocuğun,
Babasını, anasını arar gibi urun urun aranmaya devam ediyordum...
İçimde bir yerlerde ama bilmem nerelerde bir kemanın paslı "BAM" teline dokunmuştu doktorum...
Öyle bir titredim, öyle etkilendim ki tarifi mümkün değil...
O ana kadar herkesin, gençsin geçer,
Gçlüsün senin bünyen bunu yener avuntularını uçurumdan salladı attı bir anda bir çift sözü...
Günlerdir hatta haftalardır kaybettiğim yada hiç bulamadığım şeyi bulmuştun farkındaa bile olmadan...
O an, evet dedim, hislerimin tercümanı bu adam...
Bir kanatları eksikti, o an benim için...
Yaptığı iyiliği, teselliyi farketmemiş olabilir,
Lakin melek gibi göründü gözüme...
Belki aralarında, oncologlarca klişe bir ifadedir...
Ama benim için, duygularımın, bulunduğum durumun en iyi açıklamasıydı sözleri...

Sonucu öğrendiğimde, bir ölüm haberi almıştım sanki doğru...
Ağladım, ağladııım...
Sonra arada bir aklıma geldikçe ağladım...
Sonra düşündükçe hüzünlendim...
Ve sonunda tabiki unutmadım ama yaşamaya öyle veya böyle devam ediyorum...
Ama yokluğu belli oluyor gidenin biliyor musunuz?
Giden mutluluk veya umutlarınızsa hemde...
Hani derler ya bir sevdiğin ölür ilk gün içinde 40 mum yanar gibi olursun,
Kavrulur durursunda, her gün biri sönermiş...
40. gün ferahlarmış için,
Yanan mum kalmazmış yerini ince bir sızı alırmış...
40’ ı çıkmak buymuş işte...
Ben her 40 günde bir başa dönüyorum sanki,