/Fransız aksanı bir şarkı gibiydin
Heyecanla dinlediğim ama hiçbir zaman dilini anlayamadığım…/




Az biraz hatırladığım şarkının nakaratı çalınıyor kulağıma
Esrik sözler ve eksik ezgiler mırıldanıyorum
İbresi tavan yapmış bir sürat geçişi gibi sanki
’Bu kadar basit aslında‘/ karma-şıklığım /




İzahım, tarifim yok, yine ‘yeni sözlerim yok!’
Öyle ki; ‘seni seviyorum’ larla başlayanlardan başka
Onca kalabalığın ortasından senin yalnızlığını seçenim ben!
Ürkek gözlerinin, ürkütücülüğünü üzerine çeken
Ürkmüş bir kan pıhtısından ibaret ben…




Gecenin bir yarısı ilhamla birlikte gelen
Aklıma düşmesiyle unutmamın bir olduğu
Vefasız bir cümle gibi terk etmeye sevdalı sen…




Ahh sevgili;
Aşk’ım mart soğuğuna inat; ‘güneş yanığı’
ve bu yanıklar beni öldürüyor!
Kavruluyor sanki, kabuk bağlamaz hercai yaralarım
Özlemse bir çeşmenin ucundan damlayan su gibi ’aziz’ bugün’ler de...




Senin takdirinle tasdiklendi ‘sancım’
Er mektubu gibiyim şimdi;
‘GÖRÜLMÜŞTÜR!’
Can yanıklarım..





fulya/mart2011