Her renk göz yakar, ama çay karası olanı daha bir başkadır.Gözler ki; yazdırır, güldürür, ağlatır.Her şeyin başlangıcı ve bitişidir onlar.Kabuk tutmayan yaralara da dermandır aslında.Ancak; bırakılan yara öylesine derindir ki gelmesiyle de kapanmaz.Açılmış bir kere.Olanlar olmuş, param parça bırakılmış bir yürek var iken dönmesi neyi değiştirir ki.İyi ve kötü şüphesiz O'ndan.Ama yönlendirmek bizlerden değil midir?Hem, her kötü gibi görünen de bir hayır vardır derler.Bilinmez.Aksi halde el kol bağlı, sus olup kalmak gerek.Ne var ki yosun tutmuş kayalara da basamazsınız.Duramazsınız üzerinde.Kayar ayaklar.Taş bile duyarlıdır.Üzerlerinde nice filizler görülür.Topraksız, susuz hayat bulmuşlardır orada.Gençliği de nüfus kağıtlarıyla özdeşleştirmemek gerek.Varsın fiziki değişiklikler oluversin.Genç kalabilmeyi, öyle hissedebilmeyi becermektir hüner olan.Yine unutulmamalıdır ki, siyah en asil renktir.Diğer adı kara olsa da.Yüreğin götürdüğü yol, her şeye rağmen en doğru yoldur.O meşakkatli yolda hiç usanmadan , bıkmadan yürümek gerek.Beklenin gelmesi fayda etmeyeceğine inanılmış bile olsa, o zaman o'na gidilmelidir.O şevk, arzu ona ulaşacak adımları atacak dermanı verecektir dizlere.

Ve;

"Ne hasta bekler sabahı
Ne taze ölüyü mezar
Ne de şeytan bir günahı
Seni beklediğim kadar
Gelme artık neye yarar"

Diyen Üstadın sesine de kulak vermek gerek galiba.
Duygu yüklü, çok güzel bir hece şiiri olarak yer almış sayfada.

Kutluyor, Saygılarımı sunuyorum.