1
Yorum
1
Beğeni
5,0
Puan
1034
Okunma
Acılar hep taze, hiç kabuk bağlamamış…
Meğer acılar zamanla kabuk bağlamıyormuş.
Aynı yerde kabuk bağlayan yalnızca insanlığımızmış, inancımızmış, umudumuzmuş...
Çürüyen yüreğimizmiş, yaşanılan ne varsa hiç bozulmadan ait olduğu mevsimde yaşıyormuş.
Acılar hep canlı kanıtı kendimize olan acımasızlığımızın… İnsafsızlığımızın…
...
...
Birileri acıttıkça yüreğimizi güvenmeyi unutturdu kalbimiz.
Birileri gelip vurdukça ve kaçarken kopardıysa bedenimizden bir anıyı… Unuttuk bir şeyleri.
Kim derdi ki unutturacaklardı gülümsemeyi.
Kim derdi…
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz