Bu şiir, bahar ile insanın içindeki donukluk arasındaki çarpıcı tezatı çok güçlü bir şekilde işliyor. Doğanın canlanışını “vahşi bir iştahla” tomurcukların uykuyu parçalaması gibi canlı ve güçlü imgelerle anlatırken, insanı “çelik zırhlara örülmüş kışla”, “canlı cenaze” ve “kendi elimizle kurduğumuz taş lahit” olarak resmediyor.

Şiirin en vurucu yanı, dışarıdaki patlayan bahara rağmen içerideki sağır mevsimi ve betonlaşmış ruhu göstermesi. “Toprağın anaç yumuşaklığını unuttuk”, “betonun gürültüsü kalbimizin ritmi”, “gözlerimiz o sahte ekranlara tutsak” dizeleri modern hayatın yarattığı yabancılaşmayı ve doğadan kopuşu çok net ortaya koyuyor. Bahar kapıda haykırırken camları sıkıca kapatmak, kendi mezarımızı (lahit) kendimiz örmek metaforu ise oldukça çarpıcı.

Dil yoğun, imgeler keskin ve modern. Şiir, doğayla barışık yaşam ile betonlaşmış, ekranlara hapsolmuş hayat arasındaki uçurumu hissedilir kılıyor. Sonuçta okura hem hüzün hem de bir uyanış çağrısı bırakan, düşündürücü ve güçlü bir şiir olmuş.
Kalemine kelamına yüreğine sağlık.
☕🙏✍️