Kadınların dünyası,yağmurdan sonra açan
Gökkuşağı gibidir manzarası yedi renk
Mavi-yeşil tonuyla manevi huzur saçan
içten içe görülür her birinde bir ahenk
Güneşi yakalayıp alır avuçlarına
Her gün bir kandil yakar karanlık burçlarına

Kaba taslak düşünür önce kroki çizer
Bir araya getirir güftesiz besteleri
Önceliğine göre işi sıraya dizer
İşlemeye koyulur seçer bercesteleri
Tüm kadınların eli mor fistanlı bahçedir
Hangisine baş desek birbirinden gökçedir

Kadınları tanımlar melodisiz ezgiler
Gözlere nişanedir yüzündeki çizgiler

Sunar yarine bade gönlünün pınarından
Biliyor ki sevdiği ötedir öz canından
Saklar kendi hissini söz etmez efkârından
Hürmet etmeyi sayar kadınlığın şanından
Kadınların yüreği,denizdir,okyanustur
Kaybedersen kilidi kapalı bir fanustur

Kadir kıymet bilene meyve veren ağaçtır
Ataerkil toplumda kıymetini bilmezler
Yaratılış gereği sevilmeye muhtaçtır
İnsan yerine koyup gözyaşını silmezler
Cariye mi zannettin niye aldın ey âdem?
Mutlu-mesut-bahtiyâr etmeyecektin madem

İnce narin serviye neden kurşun sıkarlar
Ey egoist mahlukat yetmedi mi bu şiddet
Geleceği taşıyan bir çınarı yıkarlar
Çözemiyorum artık miras mıdır bu hiddet
İnsanlığı öldüren cahilliğin okudur
Çözüm yok ey Gülizâr, mecmuadan oku dur!



Melahat Temur