henüz bir adım vardım, gördüm
ki;
gecenin duvağını açmıştı
bir yığın harami.

oysa bir ben vardım
martılarla başbaşa
bu soysuz hezeyanın şahidi,
bir de henüz reşit bile olmamış
bir çocuk kalbi…



zaman gitgide daralıyor
ben, darılıyorum bu bâkir düşlere büsbütün.
ardından kelimeler daralıyor avuçlarımda.

içimden
sâbık bir turna sürüsü geçiyor
martı çığlıklarına rağmen...



bir adım daha varıyorum
üstüne üstüne
darılmış bir aşkın,
...dağ
.....dağ
.......dağılıyor bulutlar
nihavend ezgisiyle rüzgarın…



asl olanı istiyordum
asl’ı bir lamelifin dalına asıp
vekili tayin edenden,
her defasında son kez
ve her defasında
bin kez
azlediyordum kalbimi, uğruna…

bir elif miktarı uzatıp zamanı
hayatın kuş diline sığınmış gizlerini
azmettirtiğim doğrudur;
kızıl bir kıyameti
tam da gerdek gecesi
sığ bir koyda
devriyeler basarken …



her bahar
oysa yalnız bir cemre düşerdi yalnızlığıma
öper geçer/di kapanmaya yüz tutmuş yaralarım/dan



ey aşk!
...çağ
.....çağ
.......çağırdığım yalan değildi seni
sarmaşıklar arasından.
kapı hakkı; gözyaşından terkip
yalnızca bir yudum baldıran zehriydi
zulamda duran



son bir adım daha vardım
gördüm.
ki;
hala ayaktasın…

can içinde
candan özge…

ölüm tutmuş ellerinden besbelli
ve güneşler doğmuş yeniden
zifir düşlerine…

songül doğan