24
Yorum
1
Beğeni
0,0
Puan
2211
Okunma

mavi bir gecenin sessizliğinde
elindeki tineriyle
yapayalnız bir sokak çocuğu...
kahkaha atmasını unutmuş
çocukluk düşlerini ise
çoktan yitirmiş
bir yalnızlık oyununda.
ne zaman bir baba-oğul görse
inadına kaçıyor kuytulara
zaten bu yüzden değil midir
kimsesizliğini hatırlayışı hunharca?
bu kahpe dünyanın yalnızlığında
çıplak kaldırımlar oyuncağı
yırtık elbisesi ise
sahip olduğu tek varlığı!
yine de mutlu olmuyor mu bazen?
bir paket daha kağıt mendil sattığında
ya da bir camı daha parlattığında...
ve henüz on üç yaşında
günden güne gidiyor bilindik bir sona
tadına yeni yeni alışmaya başladığı
ucuz bir şarabın tadıyla!