Sen şiirle savaşa girdin mi hiç,
Yorgun gecelere hüzünlerini sağarak?
Gürzünü vurdun mu kelimelerin kalkanına,
Kaybettin mi yüreğini ağlayarak?

Girdiği yürekte tek sultandır o,
Sokulursa bir hırsız gibi en mahrem anına?
Yorgun ömrün hayhuyuna bakmaz,
Bakmaz telaşla yoğrulan zamanına…

Bazen pusuda yakalar seni,
En coşkulu bir dünyaya koşarken.
Prangalarıyla kuşatır kimbilir kaç geceni,
Diriltir kelimeler seni bir boşlukta yaşarken.

Aşkta bir utangaç davet,
Savaşa gümbür gümbür sestir o.
Ninnilerde merhamet serper üstümüze.
Türkülerde dirilten mahzun bir nefestir o!..

Ben onun kanlı ellerinde yoğruldum,
Umudu da o öğretti bana, ölümü de.
Her gece önünde selama durdum,
Hayatı da o öğretti bana, dilimi de.

Satırları bir tahammül teknesidir,
Yaşamak için ruhumu yoğurur.
Her gün yenilenen mucizenin sesidir,
Şiir her mısrasında beni bana doğurur!..

MUHSİN İLYAS SUBAŞI