ve büyük buluşma
hoyratça açılan ellerine çarptı suretim
ey gözümde parlayan yıldız
seni hep yıldız zannederdim
gayretin ne olacak bilemedim...



sıralanmasımıdır zihnimi kurcalayan
tepe taklak anılarımın gayesi
hiç sarsılmaz sanıyordum
nasılda oldu tarumar...

ben gözlerimde dinmeyen yağmuru
sen içimde parlayan yangını kurtar...

ben gözlerimde .../
sen içimde .../

ve bu nasıl kaçışma
bir kaç adım atışın,
bir daha dönmeyecek edasıyla
öyle de oldu sonunda
sen gittin hükmünü orta yere koyarak
ben yüzümü toparladım soğuk kaldırımlarda
sızladı parmak izlerin,


sevindim ,bir tebessüme boyun eğdi dudağım
senden kalan tek eserdi
ağladım içerlenmiş matem havasıyla
beynimi yedim, küfrettim maviliklere
tatlı tatlı değilse bile
acısıyla
hep
acısıyla...

İBRAHİM YALÇIN 06.01.2011 İ.Y.L.Ç.N