Madenciyim ben küçüğüm
Baban kazmayla toğrağı delerek kazanıyor ekmek parasını
İnlere dökülüyor alın terim
Yüzüm geceden daha karanlıktır çoğu zaman
Ellerini hoyrat ellerime bırakma küçüğüm
Kararır avuçların,bahtım gibi

Madenciyim ben kadınım
Sana beyaz mobilyalarla sefa sürdüremem
Bedenimden kömür kokusu siner
Vücudunda benden izler kalsın istemem
Hoş gör beni kirliyim biraz
Çatal bıçakla yemek yiyemem
Gece gelirim
Gece olurum
Gündüzü soluk geceye vururum
Soma düşer inceden yollarıma
En hınzır göçüğe meydan okurum
Ama seni unutmam kadınım
Şefkatini beslerim kilometreler altında
Düşme şüpheye dağılırım, ahtım gibi

Madenciyim ben hayat
Topraktan gelmişim,toprağı severim
Gökyüzüne hasret kalırken
Tepemdeki ışık en geniş ufkumdur benim
Odur benim gözlerim
Yüzümü kara ,uykumu bela eylemişim
Madenciyim ben hayat
Zevk-i deryada en umarsız katreyim
Dirimde yoksul idim zaten
Varsın şu amansız ölümlerede yoksul gideyim.../


İbrahim YALÇIN 13.05.2014 - Van

’ Soma faciasında hayatını kaybedenler için yazdığım şiirimdir...’