//...Bana nerde kaybolduğumu sorma
Herkes doğarken kaybolur çünkü
Ve sevdiği gün bulunur

O yüzden beni buldular
Kayıp olan sensin sevgili!...//



1)

Solgun bir mahallenin
Tek duvarları yıkık bir evinde
Başlamıştım ilkin, yaşamaya tutunmaya
Komşular yorgun gözlerini üzerime atardı
Tek tük göz avuntularım kalbimde patlardı
Kimse bilmezdi
Benim yüreğim, kahkahalarımda atardı...

Sonralarda düştüm bir fikrin peşinden sokaklara
Mc Donalds’a düşman oldum diye
Aç bıraktı kebapçılar bile beni
Cuma namazı yerine
Üniversite sınavına hazırlandım diye
Çalındı sınavın soruları
İnce bıyıklı, kalın sakallı olamadım diye
Sekiz kaburgamı feda ettim elin memleketinde
Yinede hasta bakıcılar kırdı kalbimi
...vardı kesin, yukardan gelen emirde bir keramet diye

2)

-Peki, ben bu ayaklanmanın neresindeyim?- diyeceksin
Bende çok aradım bu sorunun cevabını
Çok sonra da olsa buldum,

Kalabalık bir misafirlikteydim şubatta
Sabah vakti, tam çıkacaktım ki evden
Ayakkabılarımı aldım elime
Ayaklarım yok!

...

Sen sevgili!
Benim yürüdüğüm tüm yollarda
Ayaklarımsın, beni dik tutan
Sen büyüdüğüm her sokakta
Sen tutunduğum her durakta
Dokunduğum her kadında
Uyuduğum her yatak da
Savunduğum her zamkta
Fani yerlerimi vuran her tankta
Sen sanatta
Sen boğulduğum kulaçta
Ve sen her kazançta...

Sen benim attığım her adımsın
Ondandır;
Gözlerimi gölgesinde ki dudak payım...



Hüseyin Özkaymak
05 Ocak 2011
Ayvalık