zaman diyorduk ya
ne kadar da çabuk geçiyor
tıpkı insanlar gibi
önümüzden akıp gidiyor

saçlarının rüzgarı
yüreğinde sürgün habercisi
bu kalabalık devri alem
seni sana vermiyor
zamanın yaprakları
saçlarında sararırken
herkes boyattın biliyor onları

boş bakışlar
kimsesiz yarınlar
ve zamanın koridorunda
nereye gittiğini bilmeyen
ayakların evrene
bıraktığı topuk sesleri
en çokta üşüyen yalnızlığının
ısıtması için bir kuru
tütsüye rehin bıraktığı elleri
ele veriyor seni

gün gelir bir ses için
ömür verirsin
sıcaklığıyla yalnızlığına
hayat verecek bir yüzün
metalik ve esmer gülümseyişlerini
ısmarlarsın kahve molasında kendine

sen yalnızlığının seyrini
gözlerinle yüreğime kazıyorsun

yalnızlığımın yazıcısı
boşalan bir trenden
sana el sallıyorum
bu dünyada değil
ama yüreğinde yaşıyorum

herhangibiercankişisi
herhangibigün