Mahzundu her günüm senden önce
Anlamı ilgilendirmiyordu hayatın
Ne acısı ne tatlısı hitap etmiyordu bana
Gönül hânem perişandı.

Sen geldin
Ne iyi ettin, hoş geldin
Takvim yılın son gününe tekme atarken
Doksanyedi tarihin tozlu rafına girerken
Gördü gözlerim, gözgöze geldik aynı anda
Umutsuzluğun beynimi sardığı bir anda
Sen geldin yanıma ne iyi ettin hoş geldin.

Seninle birlikte tanıdım yaşamı
Gökte güneş seninle anlam buldu
Isıttı yüreğimi sevginle büyüttü
Mana nedir ifadesini buldu
Neşe kattın ruhuma
Hoş geldin Hayatıma.

Güller açtı gönlümde
Açan güllerin her biri bir aşk tomurcuğu sanki
Öyle sevdim ki !...

Ay başka doğdu semaya
Deniz başka dalgalandı rıhtımda
Tanıdım alfabemdeki tüm harfleri
Her biri ayrı gülümsedi
Ancak çok sevdim son harf “Z” yi.

Son harf, son noktam
Son limanım, son barınağım
Aslında ilk aşkım ilk durağım
Yemin olsun hep sende kalacağım
“Z” yi başıma taç yapacağım.
* (“Z” li dakikalardan)
Süleyman KARACABEY