​sabah serinliğinde sıcacıktı sesin,
karanlıkta yolumu aydınlatırdın...
öyle alışmış, öyle müptelandım ki;
vazgeçilmezimdin.

​birlikte gülümserdik yaşama;
karıştırırdık yanlarımızı...
hangimiz sendik, hangimiz ben?

​aynı türkülerin düetinde içlenirdik;
gülümsemeyi sen öğretmiştin bana,
onca kederin ardından.

​bir an ayrı kalsak birbirimize koşar,
masum bakışlarla coşardık.
neydi hatamız?
çok sevmek miydi yanlış olan?
hani bırakmayacaktık birbirimizi?
neyin uğruna terk ettik bu koca sevgiyi?

​bir fırtına sürükledi bizi,
un ufak edip dağıttı dört bir yana...
sakın üzülme canımın içi,
ben de üzülmem... becerebilirsem.

​kapattım tüm kapıları, istemeden...
sensizlikte düşlerim üşüyor bir sunakta;
yapayalnız ve kimsesiz.
işte bu yüzden sevdiğim;
hem ben, hem şiirlerim artık öznesiz

Hatice AK/07.12.2010