Rengini güneşten çalan bir çocuğun hikâyesidir…

I

Akdeniz mavisinde yıldızların dansına gark olurken
Bir Mehtaplı gecede buldum kendimi;
Geceler- Mavi...
Ve,
Karacadağ’a çöken
Akşamlardan yalnızlığı öğrendim
Turuncu yanaklı çocukları izledim
Bir sabahın tan vaktinde;
Çocuklar…
Ben…
Yalnızlığım,
Yoksulluğum yama gibi dururken!
Oturup ağladığım günler de oldu

II
Gene bir akşamdı…
Ay ve deniz renk takasında iken
Yıldızların dalgalarla öpüştüğünü izledim,
Yakamozlandım!
Bir kentin titreyen gölünde…
En içten bir gülümsemeyi
Gök gözlü güzeli severken olmuştu
Lakin karşılıklı aşk olmadı
Uzaktan sevmekle kaldı;
Hepsi buydu.

III
Van gölün turuncu, morumsu bulutların
Sırrına gömülürken
Dağ yağmurların sağanaklarına tutuldum
Ve cennet dedikleri bir yerde…
Ülkemde…
Ülkemde güzel şeyler olacağının ihtimalleri
Yaşamama neden kılan tek umuttu.
Toprak nemli, ıslak ve bereketliydi de
Gözlerim de o kadar doluydu.
Aşktan söz açamam;
Ormanlarda bunca yangınlar
Koltuklarda
Derebeyleri otururken!

IV
Haritalara yazılmamış
Dağlara giden gölgeli yollarda
Pabuç eskitirken
Kayaların heybetli duruşlarına tanık oldum
İçimde eskitemediğim
Bir şeyler duruyor olması;
Sevdama, toprağıma içten bağlılığımdandır.
…

V
Çukurova:
Bereket ambarı, sevdaların pamuğa yazıldığı yer.
Irgat-işçi yaşamlarını yüreğimde
Bir dokumaya desen emdirir gibi işleten
Koca yürek Yaşar Kemal’i anımsıyorum
Bir Adana’nın sıcak ve kavurgan
Çukurova’sında…
Ve ilk dişli canavarların gelişiyle
Binlerce işçinin “işsizler Ordusu”na yazdırırken
Makineler cirit atıyordu
O bereketli
Emekle harılan çukurova’da…

VI
Gün geldi ekmeksiz kaldım
Lakin hayalsiz değildim
“Ben Anadoluyum” diyen bir toprağın
Bağrında doğmuş bir “beşer” olarak
Bitmemiş hayallerimle göçüp
Gitmekten korkmuşumdur.

…

Turuncu yanaklı çocuklar…
Esmer topraklar,
Altın sarısı başaklar
Ve ulu Çınarların
Boy verdiği coğrafyasında
Büyümüş
Büyütülmüş
Herkesin rengiyim
Ve sesinden
Can aldığım
Her Türkü’ye benzerim…

Z.D.YAY/ “Ülke manzaraları” adlı hikâyemin bir şiirinden.