Yanımda taşıdığım ikincim
Cılız bedenimi kaldır
Bu ağır yıkımın altından
Ruhum oidipus ‘tan bu yana bertaraf
Çocuksu
Kadınları yaratan şüphe
Aşkı da sen doğurmadın mı?
Öyleyse konuşarak seviş benimle
Harfleri de sen yaratmadın mı?
Gülüşerek kırlarda gezin benimle
Toprakta yağmur kokusu ol
Tabutta vakur ölü
Kıvılcımlardan türeyen volkan ol
Ben olma
Beni kendimi bile tanıyamazken
Evet sen
Zavallı ben






Konuş benimle
Sen susmak bilmezsin
Çamurdan bir yağmur yağdır cenazeme
Kuşlar sevinmekte tanrıtanımaz bu göçe
Çiziklerle belli et ebeliğimi
Gözlerim kapalı sayıyorum geriye
Kırık boynumdan tanırsın beni
Konuş şimdi
Sen susmak bilmezsin
Yutamaz kumdan örtüler denizimizi
Normaliz rüzgâr esmeyince
Yağmur yağsa da birazdan
Temizlenmek zor
Yaratılmışlığımız topraktaki aşk
Konuş benimle








Ufuk Ataman