Uykular kırıldı yine yorgunluğumun üstüne
Pür dikkat durur uzak kuytularıma yastığım
Efkarımın soyunan gölgelerinde

Zamansız şimşeğine çakar göz kapaklarım
Gel gitler sürer elbet
Sesler yükselirken başımda
Susmayan bir deprem gürültüsü
Şehirler dolanır çıplak ayaklarıma

Sen saçlarını devirdin kara dediğinde
Selviler yükseldi sanki iki pusu arası
Tuzağında işte çaresiz bekleyişler

Belki de şu içimdeki boşluklar olmasa
Çoktan yakalanacak dudaklarım yanaklarında
Bir zifiri baskın yerim küs gecelerde

Kapatır ışığını tene değmiş avuçlarımda
Davetsiz ateşböcekleri
Hadi yüzüne üfle her birinin
Dilinin ucunda büyüyor nefesimde ki yangınlar
Düş rengi bir mühür düşer sorularıma

Ve yeniden başlar ayrılıklar

Söyle bana..
Bir defa da bildiklerime yatayım
En derininde bir uykunun
Umarsız bir rüyanın koynunda
Şiirlerimden kalbine akayım
Üstüm başım ‘’sen’’ içinde işte
Kendimi sana nasıl anlatayım



Faruk Civelek