Çok uzaklarda bir gemi demir alır
Çok uzaklarda dumanı burnumda tüten
Kalbimden yollar çizen

Bir gemi kalkar gözlerimden
Arkasında bir el uzanan
Ellerim kadar yakın yüreğim kadar dolu olan

Bir gül demeti düşer avuçlardan
Gidişlerin ayrılığında dökülen yaşlar kadar
Dalgaların boyunda
İçimde ölen dünyalar kadar...

Bir gemi geçer ömrümden
Vuran dalgaların koynundan
Düşen enkazım kadar

Saçları endamına dökük
Çıplak ayaklar uzanır
Uzanan kumaların içinde
Bakan gözlerim kadar

Durgun sularda zamanın
Kırık milinde bekliyorum
Elleri titrek
Dalından koparılmayı bekleyen!

Sonbahar yapraklarını
Döktü! ben hala yazdan kalma
Meyveleri tutuyorum dalımda

Taş atmalarını bekliyorum çocukların
Uzanan bir elde koparılmayı
Bir ısırıkla yok olmayı…

Sonbaharın rüzgârı okşuyor ellerimi
Kadının okşamasına benzeyen
İçime işleyen kokusunu
Tenime sürerekten

Bekliyorum hala!
Yazdan kalma yeşeren bir umutla
Dalımdan koparılmayı
Sıcak ellerin nurunda
Arşa yudumlamayı
Burak’ın dizginlerinde
Taşlı yollara serilmeyi…

Bekliyorum hayallerin yüklü limanında
Yazdan kalma halimle!
Bir ısırığın dişlerinde
Yok olmayı bekliyorum!!!