Hangi hikâye doğru geçer kulaktan kulağa?
Hangi tarih anlatılır bütün insanlığa?

Umudu vardır herkesin kendine göre.
Hayaller çoğalır ara sıra.
Ne zaman taşarsa yüreğinden sevgin,
Aşırıya kaçarsın,
Eyvah dilim dersin.

Etmez kimse kötülüğü kötülük diye.
Kötü değildir kimse.
Vicdanen yorgun düşer yıpranır
Ve uyanır uykusundan karanlığın ortasında.
Kim vardır kim bilir kimin oltasında?
Kim, kim bilir kimi düşünür uykusuz gözleriyle
Karanlığın voltasında?

Kimisi de hep tetikte,
Dünün ötesinde vaat verir,
Umudun yongasındaki yorgun gözlere.
Ve kavgasında büyür kavrulur.
Gün gelir ölür.
Kimse anlamaz hikâyeyi kendisiyle övünür.

Geriye bak dostum!
Birileri hep övünmüş,
Hep dövünmüş birileri de.
Kimisi hep sıkmış dişini sabır erdemdir diye;
Sabrın sonu gelmiştir.
Eyvah gözüm kör!
Der ki, sen ne bir gün gör, ne asil kal.

Bir bardak su içelim.
İçimiz yanmış, yanmışız hepimiz.