başı boş gezen
mevsimsiz yağmurlar gibi
ırmağın kızılına gizlenip
aşkın son durağına akmaktayım

hayat cevabını yüzüme vuralı
kalmadı dizlerimde mecalim
baharda öten kuşlar bile suskun
hasret kanadından yaralı
oysa
aşka ve sana dair
söylenecek daha çok şey var ama
şimdi söğüt dalı gölgesinde
dinlenmekte, bu yorgun sevda

diyorum ki
çocuk olsam yeniden
uzansam güneşin keskin ışıklarına
bağlasam uçurtmamı
huy değiştiren rüzgara kovalasam
çocuksu çabukluğumla
koşsam özgürlüğün ardından
yorulmadan
taze çimen kokusunda
ellerimde sormuk çiçekleri
sen
yeni bir baharla gelsen


bilmem hatırlar mısın
aya birlikte baktığımız günleri
gece o denli parlak olurdu ki
her baktığımda yeni ay öne çıkar
yıldızlar sanki ay ile yarışırdı
havada rüzgarın huysuz esintisi
gecenin saçlarını okşar
ben
yarım ayın salıncağında uykuya dalar
rüyalarıma alırdım seni

muhteşemliğine dalarak gecenin
bin yılın türküsünü söylerdi koca çınar
samyeli kendi sefasında
başkalığa doğru giderdi samanyolu
gamzemde gülümsemem susar
aklınca yaralarını sarardı yıllar

mavi atlas işlemeli bohçamdan saçılırdı
ak sabun kokusunda umutlar
uykuları kovardı gözlerim
sormuk çiçekleri toplardım demet demet
genizde kalan ızmarit zehrine inat
sefaletin güçlü çınlayışını susturdum
sonra
ben de sustum
uyudu sevda...