Birazcık hüzün, birazcık efkâr;
sende kalan anılarla gidiyorum. Yapayalnız ruhum,
hasretin içimde kor ateş. Alevler içinde yanıp üşüyorum;
yalnızlığımla seni düşünüyorum ve seni özlüyorum.

Bir sabah, işe gitme vakti. Zaten hiç uyumadı ki gözlerim;
uyumadım, inan, hep seni bekledim.
Gül yüzlüm, sevda bakışlım...

Bu ara saat on iki kırk beş, yani mola vakti.
İşçi dostlarım çay demlemiş; içmemek olmaz.
Ve içiyoruz demli demli.

Sordu dostlar: “Piroğlu’m, neden üzgünsün, neden durgun?”
“Hiç,” dedim.
Senin benden ayrıldığını nasıl diyebilirdim ki?
“Sen diyebilir misin?” Ama, gülüm, nedense bitmek bilmedi bir türlü;
uzandıkça uzadı, hasretin verdiği acı.

Dostlar sohbete dalmış, ben ise hayaline dalmış gözlerim.
Ve o an, geldiğini gördüm.
Çocukça sevinip, bağırarak, “Geldi!” dedim.
Ama gözlerimi açtığımda ne sen vardın,
ne de ben seni bulabildim.

Bu şiirde anlatılan tamamı yaşanmıştır...

Reşat Yıldız Piroğlu